Saga hárgreiðslu og umhirðu í mínu landi er löng og rótgróin-. Strax á tímum ættflokka var fólk þegar vant því að nota *ji* (hárnælur) til að binda hár sitt; sú venja að vera með hárið laust og slétt var orðið óalgengt. Í fornöld notaði fólk oft fræbelg-sérstaklega þær af *Gleditsia* trénu-til að þvo hárið; reyndar var þessi notkun skjalfest í *Shennong Bencao Jing* (Divine Farmer's Classic of Materia Medica). Þessi fræbelgur, ávöxtur belgjurtarinnar *Gleditsia*, er framleiddur um allt Kína. Þau innihalda sapónín-mikil ýruefni-og vatnslausnir þeirra hafa áhrifaríka hreinsandi eiginleika. Á Qin- og Han-ættkvíslunum, tímabil sem einkenndist af þjóðlegum styrk og blómlegri listum og menningu, urðu hárgreiðslurnar sífellt vandaðari og fágaðari.
Þar af leiðandi byrjaði hugmyndin um umhirðu hár að taka á sig mynd. Liu Tao frá Austur Han ættinni benti á í ritgerð sinni *Shize* (skýringar á *Ze*): "Hvað *Ze*-snertir verður mannshár oft þurrt og visnað; þetta efni er notað til að raka það og næra það." Hér vísar *Ze* til *zhize* (mýkingarefni sem byggir á fitu-)-flokki vara sem eru samsettar úr fituefnum og olíum, notaðar til að raka bæði andlitið og hárið. Tang ættkvíslinni, innan um félagslegt velmegunartímabil og styrkt af menningarskiptum milli austurs og vesturs sem Silk Road auðveldaði, tóku hárgreiðslu- og hárumhirðuaðferðir nýjar framfarir. Á þessu tímum voru hársnyrtivörur samsettar úr hefðbundnum kínverskum lækningajurtum og svínafitu þegar í mikilli notkun; Wang Xi's *Waitai Miyao* (Secret Essentials from the Outer Terrace) ein og sér inniheldur næstum sextíu aðskildar uppskriftir til að raka hárið, meðhöndla flasa og lita hárið.
Þegar leið á 20. öldina urðu hugtökin hársnyrting og umhirða enn dýpra í samfélaginu. Snemma á 20. öld var „rakstursvatn“-innrennsli úr viðarspæni-vinsæl og ástsæl hárvörur. Þetta innrennsli var venjulega útbúið með því að nota spæni sem smiðir framleiddu við heflun viðar. Spænir úr *Wutong* (kínversku sólhlífartrénu) voru sérstaklega vinsælir; þegar hann var dreginn í vatni gaf þessi viður af sér vökva sem var gljáandi, örlítið seigfljótandi og ilmandi-eiginleikar sem gerðu hárið mjúkt, slétt og glansandi. Upp úr 1920 fóru hárolíur og hárvax að koma í notkun. Á fjórða áratugnum var hárgreiðslu- og snyrtiiðnaðurinn í Shanghai orðinn tiltölulega háþróaður og vel{12}}þróaður. Seint á áttunda áratugnum voru hárnæringarefni kynnt til Kína og brýtur þær -langvarandi vana að reiða sig eingöngu á sjampó til að þvo hárið.
Á tíunda áratugnum, eftir því sem áhrif ýmissa þátta-eins og umhverfismengunar, permingar og hárlitunar-magnuðust, jukust líkurnar á hárskemmdum verulega. Þar af leiðandi fór fólk að leggja enn meiri áherslu á rétta umhirðu og viðhald hársins.